Çocuklarımız tabi ki bizim için çok özel ve önemli. Zaten öyle de olmalı. Zira insan olarak en önemli hayat motivasyonlarımızdan birisi özel hissetmek, hissettirilmek yani sevilmek, sevildiğini hissetmek. Günde en az 20 dakika çocuğumuzla oynayarak, gözlerinin içine bakarak konuşarak, dediklerini dikkate alarak, tercihlerine saygı duyarak ve bunu belirterek, hislerini görmezden gelmeyerek büyük ölçüde başarabiliriz bunu. Yani ona, bu dünyada önemli ve özel olduğunu hissettirebiliriz.
Peki ya kendini olduğundan daha fazla önemli hissederse? Aha işte psikolog anneden yine "denge önemli" lafları geliyor =) Ama önemli!
Daha önceki yazılarımda da pek çok kez yer verdim bu konuya: "Hayatımızı çocuğumuza adamak değil, hayatımızda çocuğumuza yer açmak" olmalı temel felsefe.
(Pratik olarak bunu nasıl yapabiliriz bahsettiğim yazım için tıklayınız). Son yıllarda en trend konu etkinlik yapmak mesela. Tüm hayatımızı çocuğumuzla yapacağımız etkinlikleri veya onunla hangi geliştirici oyunları oynamalıyım diye düşünerek mi geçiriyoruz acaba? Ya da tüm hafta sonumuzu ya da akşamlarımızı (gündüz işte olmanın da verdiği vicdanla mesela) çocuğumuzla vakit geçirmeye mi adıyoruz? Tabi ki böyle yapmaktan gerçekten eğleniyorsanız tamam. Ama çocuğunuz için durum farklı. Bu durum gittiği her yerde hep bir "star" olarak ön planda olup hep oynanmak istemesine, büyüdüğünde de eğer dikkatleri üzerine çekemiyorsa sosyal ilişkilerinde zorluk yaşamasına sebep olabilir mi? Olabilir.
Peki o zaman ne yapalım? Tabi ki "büyüyünce sürekli dikkat çekmek isteyen birine dönüşmesin" diye abartılı olarak çocukla oynamaktan kaçmayalım. Bu lafları da çok dikkatle etmek isterim. Zira, çocuklarla oynayarak onlara kendini iyi ve sevilen hissettirebileceğimiz anlayışı da yeni yeni ısınılan ve önemli bir konu. Ama çocuğun benliğini geliştireceğim diye hem kendimizi paralamayalım hem de onun gelecekteki sosyal ilişkilerini etkilemeyelim, değil ya...
Evet, herkesin en önemli hayat motivasyonlarından biri önemli ve özel hissetmek. Kurduğumuz bir çok ilişki de buna dayanıyor. Dünyada pek az yıldır var olan miniklerimizin de motivasyonu bu, ve sosyal ilişkilerindeki karakterlerini de bizimle kurdukları ilişkiler üzerinden tanımlıyorlar. Büyüdükçe ekleyip çıkarmalar olsa da temel hep birlikte geçirdiğimiz ilk yılların kalitesiyle ilgili.
Evet, onlara kendilerini özel ve önemli hissettirmeliyiz. Ama çok önemli ve özel olduklarını kendi ailemiz içinde geçerli olduğunu, bütün dünya için henüz böyle bir şey olmadığını (sonuçta oladabilir ama daha olmadı =) satır aralarında hissettirmeliyiz. Ya da zihnimizin bir kıyısında tutmalıyız ki davranışlarımıza yansısın. Sağlıcakla...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder